Maar het ging niet beter…

Inmiddels leven we alweer bijna in december en komt  het eind van het jaar in zicht. Ik zag dat het ook alweer een aardig tijdje geleden is dat ik hier wat geschreven heb, dus zei ik tegen mezelf: kom op El, aan de slag. Maar het is ook allemaal zo oninteressant wat ik te melden heb, want na de laatste keer Amsterdam gaat het eigenlijk weer slechter dan eerst. Hoe dat komt dat weet niemand en volgens mij heb ik dit soort berichten al 100x naar de wereld gestuurd. Het gaat beter – oh nee toch niet- oh ja toch wel – valt weer tegen – nee het valt mee – enzovoort enzovoort. Daar wordt toch niemand blij van.

En wat ik nu ga zeggen heb ik voor mijn gevoel ook al 100x gedaan, maar vooruit, voor degenen die het gemist hebben dan nog maar een keer: er is geen touw aan vast te knopen waarom het de ene keer beter gaat en de andere keer niet. Die onzekerheid is killing – als ik nou eens een keertje wist waar ik aan toe was, maar nee hoor. Twee dagen, exact hetzelfde: zelfde stand van het apparaat, zelfde medicatie op hetzelfde tijdstip, zelfde activiteiten en ja zelfs het weer is hetzelfde en toch: de ene dag verloopt totaal anders dan de andere, omdat ik op de ene dag alles kan en op de andere dag niets.  En daar kan ik zo slecht tegen, die onzekerheid.  Als ik OFF raak: hoe lang, hoe diep gaat het, hoe vaak gebeurt dit vandaag nog: allemaal geen idee. En dat voor iemand die graag plant…. it’s a hell of a job to be me!

 

Het werd niet erger…

Maar het werd niet erger, zoals de dokter had voorspeld, het werd beter! Misschien was ik al door het diepste punt gegaan? Ik weet het niet – niemand weet het.  Dus als iemand mij nu vraagt: hoe gaat het? Dan kan ik zeggen: ja, het gaat beter.  En dat is ook zo.  Sommigen interpreteren dit antwoord als “goed”. Maar dat is het niet- het gaat niet goed met mij, te veel OFFS, te veel pijn, ’s ochtends moeilijk uit bed, dat zou ik niet goed durven noemen. Maar wel BETER. Ja, het gaat BETER!

En de dokter zei: het wordt nog erger….

Ja dat zei hij – je moet hier doorheen en het wordt nog erger – dat zei  hij.

Ik zei – ik vond het al zo erg – dat zei ik.

Hij zei – ik heb er rotsvast vertrouwen in dat het dan goedkomt – dat zei hij.

Ik zei – met de moed der wanhoop – dan heb ik dat ook! – dat zei ik.

En meen ik dat? JA DAT MEEN IK ! Hoop doet leven en rotsvast vertrouwen van zo’n bekwaam medisch team  nog meer.

I am back in town

Ja ik ben er weer, was op vakantie zoals velen, en nu weer terug. Eerst Renesse en toen Locarno, een grotere tegenstelling is bijna niet denkbaar. Ik hou van Locarno en ook van Renesse trouwens, maar het is een symfonie-orkest en een hoempapaband, allebei leuk op zijn tijd. Maar de natuur rond Locarno overweldigt mij compleet.

We hadden een appartement gehuurd en dat lag vrij hoog in de bergen, het uitzicht op het Lago Maggiore en Locarno-stad was fenomenaal. Het meer in het ochtendlicht, het meer met ondergaande zon, het meer met wolken, zonder wolken, in de regen, zonder regen, in het avondlicht, het meer is het meer en meer mooi kan je niet krijgen.

Of toch wel? Op de laatste dag reden we door Cento Valli – hier heeft Anton Pieck inspiratie gevonden, dat kan niet anders. We zagen rotsen, rivieren, valleien: een kabelbaan die een onwaarschijnlijke afstand tussen twee bergruggen overmeesterde, een treintje dat door tunnels reed, dan weer boven je langs, dan weer onder langs. Het was van een ongelooflijke schoonheid,  die mij diep ontroerde. Als dit nog steeds kan bestaan, op 1000 km van je huis, dan is de wereld zo rot nog niet. Ondanks alle problemen die de wereld kent, die ik zelf ken: 1000 km  en je bent er!

Maar ja, 1000 km over de Duitse autobahn begint meer en meer te lijken op een Russische roulette: de uitkomst is onzeker. Wat mensen uithalen op de weg is ongelooflijk – niet eens alleen op die autobahn hoor, maar ook ter plaatse in Locarno hebben we rare dingen meegemaakt en het is aan de stuurmanskunsten van mijn man te de danken dat we niet zijn aangereden. Dus EVEN naar Locarno, is ook niet echt waar en er is wel een vliegveldje  maar geen vliegtuig dat van Rotterdam naar Locarno vliegt.

Dus schikken wij ons weer in de betonblokken waar we nu eenmaal zijn opgegroeid – back to my roots. Als we over de brug komen en  bijna thuis zijn,  moet ik altijd even slikken.  Ik weet het heus wel, ben de koningin van het relativeren: ik had ook in Syrië of in Rwanda geboren kunnen worden. Maar mijn wiegje had goddorie ook best  in Locarno kunnen staan!!!

Geen gedichten maar gedachten

Hoe gaat het nou met je ?

Ik haal mijn schouders op en staar wat in de verte

Ik weet niet wat ik nog zeggen moet

Heb deze vraag al zo vaak beantwoord

Het gemakkelijkste is het antwoord aan vage bekenden: oh goed hoor, met jou?

Maar dan wordt het lastig

Ik wil niet negatief overkomen

Ik wil niet klagen en zeuren

Ik zou ook zo graag willen dat het anders was

Maar nee, het gaat niet goed – dat zou een leugen zijn

Alleen als je dat te vaak zegt, wordt het steeds meer waarheid

En dat gaat me ook weer niet helpen

Want als het brein er niet in gelooft

Zal het lijf het ook niet geloven

En raak ik dieper en dieper in de shit

Ja dat zeg ik: shit

Dus mensen vanaf heden verklaar ik u allen:

Het gaat goed, steeds beter, allerbest

Als ik het maar vaak genoeg zeg

Gaat het lijf het wel geloven

En ook al zou het een leugen zijn

Wat maakt dat dan nog uit?

Wat is het nou: 2 stappen voorwaarts, 1 terug of 1 stap voorwaarts en 2 terug?!

Ik weet het af en toe ook niet meer. Gaat het nou beter of slechter? Volgens mij toch slechter, maar op sommige momenten ook beter. HELP! Duidelijk is wel dat er van een duidelijke verbetering op dit moment geen sprake is.  Dat was al een tijdje aan de gang, want na de eerste euforie van week 1- na-de-voorlaatste-instelling, stortte het effect weer in zoals te doen gebruikelijk.

Afgelopen maandag was ik weer in  Amsterdam en het ging niet zo lekker daarna.  Nog slechter dan daarvoor. Gelukkig zijn ze in Amsterdam wel ontvankelijk voor menselijk leed en ik kreeg dus ook alle steun die ik wensen kon.  In samenspraak heb ik het apparaat wat hoger gezet en vandaag vond ik het een redelijke dag. Kan en moet beter, maar is zeker niet de slechtste dag.

Misschien word ik “gewoon” ziek want dat kan natuurlijk ook altijd nog.  Ik had deze week enorm veel hoofdpijn en dat heb ik anders  nooit, dus misschien komt het daardoor.  Een kort bericht is dit want ik weet niet wat ik zeggen moet. Komt er weer zo’ n achterlijk gedicht in mijn kop  op…… rijm moet je het trouwens noemen. Even kijken of het wat wordt……

De weer/timmerman

Weerman oh weerman

Ik schreef een lelijk bericht

Weerman oh weerman

Waarin ik je beticht

van in de rondte kletsen

En flink wat zwetsen

Over zon en over regen

En nu kon  ik er NIET meer tegen!

Maar weerman oh weerman

Doe je werk dan ook eens goed

Weerman  oh weerman

Weet je wel hoe dat moet

Regen klopt niet

Zon evenmin

hoe wil je dan dat ik je serieus neem? Nou? Je ziet het, zelfs een gedicht gaat naadloos over in een rap, gebeurt altijd als ik  het over de weerman heb! Weerman je maakt er een potje van- je voorspellingen kloppen niet. Vooral als het om zon gaat, doet mij dat verdriet. Dus sla je  slag en pak je kansen – omscholing tot timmerman – kan je lekker met je buurvrouw sjansen . Als zij je vraagt timmerman, kan je dit timmeren? zeg je: JA  IK KAN ! Timmeren dat is wat ik kan; vroeger was ik  alleen een zielige weerMAN!

Weerman oh weerman

beter eens je leven

als je altijd gelijk hebt

zal ik je gelijk ook geven!